Wypadki komunikacyjne są jednymi z najczęstszych powodów hospitalizacji pacjentów. Co roku bierze w nich udział ogromna liczba ludzi. W wyniku wypadków dochodzi bardzo często do urazów czaszki, które wpływają na podstawowe funkcjonowanie pacjenta.
Zaburzenia mowy są jednymi z częściej występujących zaburzeń, z którymi borykają się pacjenci po wypadkach, w których dochodzi do uszkodzenia mózgu. Zaburzenia te mogą występować w dwóch postaciach: afazji lub dyzartii.
Dyzartia jest zaburzeniem, w którym kontakt pacjentem jest utrudniony w sposób werbalny. Chory traci zdolność mówienia, ale można się z nim komunikować poprzez pisanie i czytanie. Afazja natomiast jest określana jako utrata zdolności komunikacyjnych, która może występować na różnych poziomach. Wyróżnia się zatem:
Każdy z tych rodzajów ma swoje charakterystyczne cechy. W afazji sensorycznej, którą określa się też mianem czuciowej, pacjent nie reaguje na próby komunikowania się z nim. Wynika to z tego, że nie rozumie on, co się do niego mówi. Afazja motoryczna , zwana też ruchową, charakteryzuje się utrudnionym mówieniem. Pacjent próbuje wydać z siebie jakiekolwiek dźwięki, jednak często jest to niemożliwe. Afazja amnestyczna natomiast wpływa na pamięć pacjenta. Jeżeli pokażemy choremu jakiś przedmiot i poprosimy go o jego nazwanie, nie będzie potrafił tego zrobić. W wyniku silnych urazów występują często objawy wszystkich trzech rodzajów afazji, co określa się mianem afazji mieszanej.
Terapia mająca na celu przywrócenie pacjentowi pełnej sprawności rozpoczyna się już od momentu przyjęcia pacjenta na oddział. Priorytetami są jednak czynności, które mają na celu utrzymanie pacjenta przy życiu. Dopiero później, kiedy pacjent powraca do sił, można zacząć proces rehabilitacji mowy.
W przypadku zaburzeń mówienia konieczna jest pomoc neurologopedy. Są to specjaliści, którzy doskonale wiedzą co należy zrobić, aby pomóc pacjentowi. Terapia ma na celu przywrócenie pacjentowi zdolności mówienia i poprawnego komunikowania się z otoczeniem. Terapia dobierana jest indywidualnie do każdego chorego. Przy jej doborze bierze się pod uwagę takie czynniki jak wiek pacjenta, wykształcenie, stan zdrowia oraz jego podstawowe umiejętności. Neurologopeda stopniowo zwiększa trudność wykonywanych zadań wraz z postępami, jakie wykazuje pacjent. Musi się on wykazać dużą dozą cierpliwości i znaleźć sposób na swobodne komunikowanie się z podopiecznym.
Wypadki komunikacyjne są zdarzeniami, które zostawiają trwały ślad w psychice, dlatego też, jeżeli pacjent nie będzie wykazywał chęci współpracy z neurologopedą, konieczna może okazać się także terapia psychologiczna – mówią lekarze z kliniki MULTI MED w Warszawie – Wielu pacjentów nawet po miesiącach od wypadku jest w szoku i przeżywa to, co się wydarzyło, dlatego też niezbędne jest zrozumienie nie tylko ze strony terapeuty, lecz także najbliższych. Chorzy wyczuwają nastawienie rodziny wobec niego, odczuwają ich obawy, a czasem nawet zniechęcenie. Powodować to może nawet pogorszenie się stanu zdrowia pacjenta, dlatego rodzinom chorych zawsze przypominamy, że ich pozytywne nastawienie jest kluczem do szybkiego procesu rekonwalescencji – dodają.
Nasi pacjenci więcej informacji znajdą na naszym blogu: http://www.multimed.pl/blog/